Απόσπασμα: "Τα Κεραμίδια Στάζουν" , Χρόνης Μίσσιος (Ο Καλόγερος)

 "...Όλα τα ωραία πράγματα είναι αγάπη. Η αγάπη είναι δημιουργία, φαντασία, συναίσθημα, ελευθερία. Είναι όλα αυτά που θυσιάσαμε στη "λογική", στην οργάνωση και στην τεχνική... Είχες ποτέ τον καιρό να δεις, όχι με τον αμφιβληστροειδή του ματιού σου, αλλά με τα μάτια της ψυχής σου, μιαν ανθισμένη μυγδαλιά την αυγη, το σούρουπο, τη σιωπή της νύχτας; Ν' ακούσεις το στεναγμό της γέννας, την εκτίναξη των αρωμάτων; Ψάχνουμε τα μηνύματα στα βιβλία, στις αίθουσες των διαλέξεων. Κοίτα τη σκιά του καμένου δέντρου τώρα που ψήλωσε το φεγγάρι. Στοιχειό, ίσκιος κατακρεουργημένος, κάγκελα σφαγείου, όυτε οι κότες και στις πιο θερμές ώρες της μέρας δεν πάνε από κάτω του, και τα πουλιά κάνουν ένα μεγάλο κύκλο... Η αχλαδιά μισοκαμένη, άνθισε κατακαλόκαιρο. Όχι, δεν είναι "αποβολή", όπως λένε οι γεωπόνοι, αλλά αυτός ο ανυπότακτος έρωτας για τη ζωή. Η ανάγκη συν-κοινωνίας. Κάυλωσε...

... Ξέρεις, αλήθεια, τι είναι καυλός;" συνέχισε ο καλόγερος. "Ο βλαστός. Καυλώνω θα πει βλασταίνω. Η εκτίναξη του καυλού, η προετοιμασία του πρώτου οργασμού που θα φέρει το άνθος, και κατόπιν η συν-ουσία. Πανηγύρι. Όλη η κοινωνία της κοιλάδας συμμετέχει πια στην ερωτική γεύση, ή μάλλον στο χορό, κυκλικό όπως πάντα, του έρωτα. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο, πιστεύω, ότι ο πιο ωραίος, ο πιο βαθύς, ο πιο ευτυχισμένος οργασμός, γεννιέται από αντίθετες παλινδρομικές, αλλά σπειροειδούς ανέλιξης κυκλικές κινήσεις του θηλυκού προς το αρσενικό."

... Ο καλόγερος συνέχισε: "Οι μέλισσες ίπτανται πλαγίως, ανοδικώς και καθέτως. Μετά πάθους απαρέσκουν την ευθεία, κυρίως γιατί τους αποστερεί τη χάριν των καμπλωτών κινήσεων. Όπως και τα τολμηρά μυρμήγκια, αυτά κυρίως τα ερωτικά, που αρνούνται, σε μιαν αέναη επανάσταση, τη στέρηση του ίπτασθαι. Εκτινάσσονται από ανθούς εις άνθος, με χάριν τίγρεως διάσημου τσίρκου. Ερωτική πανδαισία, σας λέω, ξορκισμός του θανάτου: σπόρος, σπέρμα. οσμή, ήχος, όλα κινούνται από τη δύναμη της απόλαυσης, την αναζήτηση της ηδονής. Εκπέμπουν αισθησιακά αρώματα, χρώματα, μουσική που σε παραπέμπει στο σύμπαν. Εδώ νιώθεις πως για την αθανασία της ζωής, η τέχνη, η υψηλή αισθητική της ερωτικής προσέλκυσης, είναι η ταυτότητα της ερωτικής επιθυμίας και της ζωής. Η απόδειξη, αν θέλετε, ότι ο έρωτας είναι η μοναδική πηγή πολιτισμού."

"Δεν μπορώ να καταλάβω" συνέχισε ο καλόγερος, "τι προσφέρει αλήθεια η ανθρώπινη τέχνη και σοφία σ' αυτήν την τέλεια, όσο και ατελή, ομορφιά, σοφία και καλλιτεχνική δημιουργία της φύσης;"

"Την ανάγκη του ανθρώπου να εκφράσει τα δικα του συναισθήματα".

"Όχι, δεν είναι μόνο αυτό. Θέλει να φτιάσει τη φύση, το θεό... Αντί να ζήσει τον παράδεισο, θέλει να τον κατασκευάσει. Αντικατέστησε την αισθησιακή του όραση με το νυστέρι, την πίεση, τη φωτιά, τη χημεία. Τη μαγική του όσφρηση, γεύση, αφή, λόγο, με τη λογική. Μα τι είμαστε, τέλος πάντων! Τόση ώρα πόσα αμύγδαλα φάγαμε! Κάθε σπόρος έχει τη δύναμη ενός δέντρου. Καταλαβαίνετε τι βάζουμε μέσα μας; Πόση δύναμη, χάρη, ευαισθησία κι ομορφιά; Σκέψου ένα αμύγδαλο που το φυτεύεις... Θα γίνει ένα δυνατό, όμορφο δέντρο, θα ανθίσει, θα καρπίσει, θα πολλαπλασιαστεί, θα κοινωνήσει ερωτικά τον γύρω του, αλλά και το μακρινό κόσμο... Πόση ομορφιά, πόση χάρη, πόση δύναμη βάζουμε μέσα μας. Κι όμως σφάζουμε, σκοτώνουμε, για να φάμε θάνατο τοξινωμένο από φόβο και πόνο...

... Αν ξέραμε πόση ομορφιά και χάρη υπάρχει γύρω μας, πόση τρυφερότητα... Γύρω μας, όχι μέσα μας - εμείς από καιρό πάψαμε να είμαστε φύση. Γίναμε βάρβαροι και ηλίθιοι εισβολείς. Δεν αντιληφθήκαμε ποτέ ότι ο σπόρος είναι λόγος, ότι φυτό είναι ρίζα, γνώση, χθόνια δύναμη νεανικής μήτρας, επουράνια χάρη κι ομορφιά... Είναι τυχαίο ότι στα εκατομμύρια γλώσσες του πλανήτη, αν όχι του σύμπαντος, εμείς κομπάζουμε γιατί αναγνωρίσαμε μόνο τον ανθρώπινο λόγο; Αλλά σας κούρασα. Καμιά φορά νώθω την ανάγκη να μιλάω και με ανθρώπους. Αν και πρέπει να ομολογήσω το αμάρτημα της πολυλογίας... Τουλάχιστον, βρήκατε το σκύλο σας".