Έκσταση μέρος δεύτερο «Φεγγαρόλουστες Νύχτες» του Μενέλαου Λουντέμη
Αγάπη χθες βράδυ σε ψιθύρισα μόνο και μου ‘παν να τραγουδώ σιγότερα. ΔΕΘΗΚΑΜΕ ΑΠΑΝΩ στην κοσμοαγάπητη τούτη γη με αλλόφρονη λαχτάρα. Αυτό το καλοκαίρι θα μας αποτέφρωνε σα δυο χρυσά απερίσκεπτα έντομα. Το ξέραμε, κι όμως σιμώναμε στη φωτιά μ’ αγάπη, την αγγίζαμε και καίαμε τα φτερά μας. Μονάκριβο καλοκαίρι! Μέσα απ’ το βιβλίο του πάθους ξεχώρισαν τη διάπυρη αυτή σελίδα και τη χάρισαν σ’ εμάς. Θα τη γευόμασταν στάλα στάλα, αργά αργά, σαν αργό ηδονικό θάνατο. Τις νύχτες που ακινήτου σαν τα φύλλα, που η θάλασσα ληθαργούσε ξέπνοη εκεί κάτω στον κόρφο, μια ασύλληπτη έλξη μας έδενε σφιχτά πάνω στο χλιαρό χορτάρι, όπου οι μεθυσμένοι μας φθόγγοι, τ’ αναφιλητά μας, τα ηδονικά μας ξεφωνίσματα φτάναν ως το φεγγάρι. Ήταν έτσι σα να σταματούσε αιφνίδια η πορεία του κόσμου, σα να πάθαινε διάλειψη ο παλμός της ζωής. Η γυναίκα αυτή που ησύχασε σαν αποσταγμένο πουλί μες στην αγκαλιά μου, η γυναίκα αυτή η ελκυστική, και η –σαν αυταπάτη– γλυκιά, δεν ήταν οπτασία. Είναι η γυναίκα που πέρασε απ’ τις ανθρωπ...