Heliopetra

 Οι Αγάπες Θά ’ρθουν όλες μια μέρα, και γύρω μου θα καθίσουν βαθιά λυπημένες. Φοβισμένα σπουργίτια τα μάτια τους, θα πετούνε στην κάμαρα μέσα. Ωχρά χέρια θα σβήνουν στο σύθαμπο και θανάσιμα χείλη θα τρέμουν. «Αδελφέ» θα μου πουν «δέντρα φεύγουνε μες στη θύελλα, και πια δε μπορούμε, δεν ορίζουμε πια το ταξίδι μας.  Ένα θάνατο πάρε και δώσε. Εμείς, κοίτα, στα πόδια σου αφήνουμε, συναγμένο από χρόνια, το δάκρυ. »Τα χρυσά πού ’ναι τώρα φθινόπωρα, πού τα θεία καλοκαίρια στα δάση;   Πού οι νυχτιές με τον άπειρον, έναστρο ουρανό, τα τραγούδια στο κύμα; Όταν πίσω και πέρα μακραίνανε, πού να επήγαν χωριά, πολιτείες; »Οι θεοί μάς εγέλασαν, οι άνθρωποι,   κι ήρθαμε όλες απόψε κοντά σου, γιατί πια την ελπίδα δεν άξιζε το σκληρό μας, αβέβαιο ταξίδι. Σα φιλί , σαν εκείνα που αλλάζαμε, ένα θάνατο πάρε και δώσε.»   Θα τελειώσουν. Επάνω μου γέρνοντας θ’ απομείνουν βουβές, μυροφόρες. Ολοένα στην ήσυχη κάμαρα θα βραδιάζει, και μήτε θα βλέπω τα μεγάλα σαν έκπληκτα μάτια τους που γε...

 "Λέει η Πηνελόπη" Δεν ύφαινα, δεν έπλεκα ένα γραφτό άρχιζα, κι έσβηνα κάτω απ’ το βάρος της λέξης γιατί εμποδίζεται η τέλεια έκφραση όταν πιέζετ’ από πόνο το μέσα. Κι ενώ η απουσία είναι το θέμα της ζωής μου —απουσία από τη ζωή— κλάματα βγαίνουν στο χαρτί κι η φυσική οδύνη του σώματος που στερείται. Σβήνω, σχίζω, πνίγω τις ζωντανές κραυγές «πού είσαι, έλα, σε περιμένω ετούτη η άνοιξη δεν είναι σαν τις άλλες» και ξαναρχίζω το πρωί με νέα πουλιά και λευκά σεντόνια να στεγνώνουν στον ήλιο. Δε θα ’σαι ποτέ εδώ με το λάστιχο να ποτίζεις τα λουλούδια να στάζουν τα παλιά ταβάνια φορτωμένα βροχή και να ’χει διαλυθεί η δική μου μες στη δική σου προσωπικότητα ήσυχα, φθινοπωρινά… Η εκλεκτή καρδιά σου —εκλεκτή γιατί τη διάλεξα— θα ’ναι πάντα αλλού κι εγώ με λέξεις θα κόβω τις κλωστές που με δένουν με τον συγκεκριμένο άντρα που νοσταλγώ όσο να γίνει σύμβολο Νοσταλγίας ο Οδυσσέας και ν’ αρμενίζει τις θάλασσες στου καθενός το νου. Σε λησμονώ με πάθος κάθε μέρα για να πλυθείς από τις αμαρτί...

"ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ" Και βέβαια δε θα σας απασχολήσω για πολύ, καλέ μου φίλε. Ναι, το βλέπετε κι εσείς, ούτε το κάθισμα είναι απαραίτητο. Φανταστείτε, φανταστείτε όμως έναν άσπλαχνο δρόμο. Φανταστείτε έναν περίβολλο που συστέλλεται. Ή επιτέλους, σκοινιά και ξύλα και πανιά αλλά όχι καράβια. Και ποια η γνώμη σας αν δίχως ίχνος γαλάζιου τον ανατρέπαμε τον καταργούσαμε τελικά τον ουρανό. Ναι, η ώρα εργασίας. Καταλαβαίνω. Φυσικά. Οπωσδήποτε μιαν άλλη φορά. Οπωσδήποτε την άλλη φορά που δε θα μπορώ πάλι να πεθάνω να ζήσω. Και για το κάθισμα σωστά, σωστά περαστική άλλωστε είμαι κι εγώ στα δημόσια γραφεία συμπεριφέρομαι ακριβώς σαν κάπου αλλού να με περιμένουν, βαθιά στις τσέπες μου κρύβω τα μαντήλια κρύβω τα χέρια μου, σέβομαι ξέρετε τον ξένο χρόνο σέβομαι τις επιχειρήσεις κι εσας σας επισκέπτομαι μόνο με το θάρρος της παλιάς γνωριμίας. Επιτρέψτε μου απλώς να παρατηρήσω πώς το ωραίο αυτό δερμάτινο κάθισμα... λοιπόν... το ωραίο αυτό δερμάτινο κάθισμα... όχι βέβαια πως θα διέθετα τον καιρό......

" Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ" Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία, και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός, ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή. Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία είναι που κάμνουνε μια ιστορία μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι, για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν, κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν, με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής. Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες. Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη· η κατοχή σας είν' επισφαλής: η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες. Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή, κι από την άλληνα την συναφή, κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική· είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει; σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη. Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε, βρίσκουν και βρίσκουν περ...

"Διπλή Φλόγα" Η ερωτική συνάντηση αρχίζει με τη θέα του κορμιού που ποθούμε.  Ντυμένο ή γυμνό, το κορμί είναι μια παρουσία, μια μορφή, η οποία, προς στιγμή, είναι όλες οι μορφές του κόσμου.  Μόλις αγκαλιάσουμε τη μορφή αυτή, παύουμε να την αντιλαμβανόμαστε ως παρουσία  και τη συλλαμβάνουμε ως συγκεκριμένη ύλη, απτή,  που χωράει στην αγκαλιά μας και η οποία,  παρόλα αυτά,  είναι απεριόριστη. Χανόμαστε ως πρόσωπα και βρισκόμαστε ως αισθήσεις.  Όσο η αίσθηση γίνεται πιο έντονη, το κορμί που αγκαλιάζουμε γίνεται πιο αχανές .  Αίσθηση του απείρου.   Το κορμί μας χάνεται μέσα στο άλλο κορμί. Το σαρκικό αγκάλιασμα είναι η κορύφωση του κορμιού και η απώλειά του.    

"'Εως"   Έμπλεος από 'σένα πώς κι από πού να σε φωνάξω;  Χύνεται μέσα μου η φωνή μου  και δε μ' ακούς και δε μ' ακούω  και σε ζητώ και δε σε βρίσκω  γιατί είσαι όπου είμαι  κι είμαι όπου είσαι   και κανείς δεν είναι όπου είναι.  Απροσδιόριστοι στον κόσμο.  Ένα κυμάτισμα είμαστε, ένα τρέμισμα -έρωτα το είπαν ποίηση το είπαν...   Ας ήταν να βρεθούμε έξω από 'μένα έξω από 'σένα γιατί περνάει η ώρα και βραδιάζω.  Στα δυτικά μου πάντα ήθελα να 'σουν  να μου γράφεις  από τα βαθιά των ημερών.

  ...Αλλού Να Μ΄Αγαπάς - Δεν θέλω να με αγαπάς ως μ' αγαπούν οι άλλοι, μ' αγάπην ομοιάζουσαν της αύρας τας ριπάς. Το αίσθημα του έρωτος στιγμήν, ως άνθος, θάλλει. Εδώ υπάρχει θάνατος. Αλλού να μ' αγαπάς! - Αλλού; και πού να σ' αγαπώ; και πού δεν είναι μνήμα; Επάνω, κάτω, εις την γην, τας σφαίρας τας λοιπάς; Παντού ερίσκεται, το πάν θανάτου είναι κτήμα. Παντού υπάρχει θάνατος. εδώ να μ' αγαπάς... Εδώ, εδώ! Πριν την ζωήν ο θάνατος μαράνει και φθινοπώρου πριν ιδείς ημέρας σκυθρωπάς. ταχύτερον ο έρως σου ο μέγας θ' αποθάνει. Πολύ πριν παύσει η ζωή, θα παύσεις ν' αγαπάς... - Όταν η νυξ τον ήλιον καλύπτει της ημέρας κι υπό νεφέλας θάπτεται τι φως αγριωπάς, μυρίους βλέπει σχίζοντας τα σκότη της αστέρας... Έρως και φως είναι παντού. Παντού να μ' αγαπάς! - Κόρον και λήθην και ψυχή, πριν ή εκπνεύσει, πνέει. και της αγάπης η στιγμή πολλάς έχει τροπάς. του μακροτέρου έρωτος βραδύτερον εκπνέει κι η βραχυτέρα ύπαρξις. Εδώ να μ' αγαπάς! - Κι εδώ, κι εδώ θα σ' α...