Απόσπασμα : "Χαμογέλα, Ρε... Τι Σου Ζητάνε;" Χρόνης Μίσσιος (Συζήτηση με τον Μανόλη στο ψυχιατρείο της Ελευσίνας)

    ... Καθόμαστε σ' ένα παγκάκι, στον κήπο του δημόσιου ψυχιατρείου, ο ήλιος στ' αριστερά της Ελευσίνας άρχισε να κατηφορίζει για το στέκι του... Το ψυχιατρείο είναι κοντά στην Ελευσίνα, κοντά στον τόπο όπου στην αρχαιότητα τελούνταν τα Ελευσίνια, τόπος κοινός... Άραγε απλή σύμπτωση ή να σημαίνει τι;... Τι ήταν άραγε τα Ελευσίνια, συνετισμός ή απελευθέρωση;... Τρέλα, γέννα του εαυτού σου, επώδυνη, κραυγαλέα, καταλυτική, εκρηκτική άνθιση της ατομικότητας, έγχρωμη επικοινωνία με μια πραγματικότητα πέρα σπό τον προσαρμομένο αμφιβληστροειδή του ματιού, ευοίωνη έλευση στην απόδραση, εκεί, στα άγνωστα, πέρα από τη γραμμή του μωβ ορίζοντα... Ελευσίνα, ευοίωνη και άπονη έλευση στο φως... Ψυχιατρείο, Προκρούστης, επιστροφή στο σκήνωμα, ο θάνατος. Ποιός είναι ο θάνατος και ποιά η ζωή;... Άκου ντε που σου λέω- Ο Μανόλης απαγγέλλει. 

<...>

    Ποιά ζωή ρε Σαλονικιέ; Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ' αυτή την αύτονομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και 'μεις τι την κάνουμε, ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από ΄δω κι από ΄κει δολοφονώντας την... Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;

    Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα... 

    Έτσι, μ' αυτή την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σμπρώχνουμε τις ώρες, και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δεν ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το άυριο, και πάλι φτου κι απ΄την αρχή. 

    Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ανάγκες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό".

    Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, ν' απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατέβουμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας...

    Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ' αφήνουμε για αυτό το αύριο που δε θα έρθει ποτέ...

<...>

    Για να πάμε πού, ρε Σαλονικιέ;

    Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά στο θάνατο, και 'μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μας, χαιρόμαστε. Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας. Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης θάνατο.

<...>

    Όχι, όχι ετοιμάζεσαι να διαμαρτυρηθείς. Δεν σου μιλώ για την επαφη δυο κορμιών, αυτή τη συμπαντική συνομιλία των σωμάτων, σου μιλώ για τη δυνατότητα που παρέχει η εποχή μας, ή μάλλον ο αυτοκτονικός "πολιτισμός" μας, στην επαφή μας με έναν άλλον άνθρωπο... 

    Είναι γνωστό πια ότι, αν θέλεις ν' ανταμώσεις με έναν άνθρωπο ελεύθερα, δηλαδή σα μια συναισθηματική ανάγκη, πρέπει να περάσεις μέσα από τέτοιο σκουπιδότοπο για να τον πλησιάσεις, όλον αυτόν που παράγει η κοινωνία και που τον ονομάζετε "πολιτισμό", ώστε να φτάσεις στην άλλη άκρη, η μνήμη σου έχει νεκρωθεί και οι αισθήσεις σου κυριαρχούνται από τις αναθυμιάσεις των σκουπιδιών...

    Δηλαδή έισαι φορτωμένος με τόσα σκουπίδια, ώστε η συνάντηση είναι πια μια ανταλλαγή απορριμάτων, όπου βέβαια, ενίοτε, υπάρχουν και κάποια ψήγματα χρυσού... Ενώ εγώ, όπως λέει κι ο ποιητής: 

"ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΠΑΝΤΑ ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΣ ΕΡΑΣΤΗΣ

ΤΩΝ ΜΑΚΡΥΣΜΕΝΩΝ ΤΑΞΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΑΛΑΖΙΩΝ ΠΟΝΤΩΝ

ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ, ΣΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΡΑΔΙΕΣ

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΧΙΣΩ ΤΗ ΘΟΛΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ"

Μανόλη, διαβάζεις ποίηση, βλέπω... Ναι Σαλονικιέ, είναι ό,τι μας απόμεινε πια από τον "αρχαίο" παράδεισο: η ποίηση, τα ζώα και τα λουλούδια...