Heliopetra

 “Γυμνὸ σῶμα” Γιάννης Ρίτσος,  από τη Συλλογὴ «Τὰ Ἐρωτικά», 1981, ἐκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ» Ι. Εἶπε: ψηφίζω τὸ γαλάζιο. Ἐγὼ τὸ κόκκινο. Κι ἐγώ. Τὸ σῶμα σου ὡραῖο Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο. Χάθηκα στὸ ἀπέραντο. Διαστολὴ τῆς νύχτας. Διαστολὴ τοῦ σώματος. Συστολὴ τῆς ψυχῆς. Ὅσο ἀπομακρύνεσαι Σὲ πλησιάζω. Ἕνα ἄστρο ἔκαψε τὸ σπίτι μου. Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν στὴν ἀπουσία σου. Σὲ ἀναπνέω. Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου- σκοτεινὸ δάσος. Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν καὶ τὰ πουλιά. Ὅπου βρίσκεσαι ὑπάρχω. Τὰ χείλη μου περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου. Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ πῶς χωράει ὅλη τὴ μουσική; Ἡδονή- πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση, πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο. Τελικὸ κι αἰώνιο παρόν. Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα τῶν ποδιῶν σου. Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος. Μέσα σε λίγες νύχτες πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει ὅλος ὁ κόσμος; Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα. Ἑνώνεται. Τώρα μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου κι ὁ σφυγμός μου. Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε. Ἕνας αἰῶνας κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα. Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα ἀ...

"Έρωτος Άκουσμα" Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου σαν αισθητής. Όμως, ευτυχισμένος, θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ’ έπλασεν· αυτά πρώτα· κι έπειτα τ’ άλλα —πιο μικρά— που στην ζωή σου επέρασες κι απόλαυσες, τ’ αληθινότερα κι απτά.— Aπό τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος.

 « ΧΙ » Εγώ που κοιμήθηκα (πόσα χρόνια) δίχως φωτιά δίχως λυχνία εγώ που αγκάλιαζα μονάχα τη σιωπηλή σκιά μου γύμνωσα τα χείλη μου για να ψάλλουν τον ερχομό σου. Τόσο φτωχός ήμουν, αγάπη, τόσο, φτωχός που δεν είχα στην παλάμη ένα χάδι για ν' αγοράσω τις ώρες μου που δεν είχα ένα νόμισμα φιλιού για να δώσω του σκιώδη καπετάνιου να με περάσει στην απέναντι όχθη. Όλη τη ζωή μου ασώτεψα σκάβοντας την έρημο και περιμένοντας χωρίς να το γνωρίζω το σπόρο των βλεμμάτων σου. Ώριμος απ' την πικρία και την αγρυπνία αξιώθηκα τον ερχομό σου. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ. Γεννήθηκα για να προφτάσω να χαιρετήσω στην άκρη του δρόμου τον ήλιο των ματιών σου. Εάν δεν είχες έλθει, αγάπη, τι θ' απαντούσα στο θεό όταν μια νύχτα κάτω από τους πυρσούς των άστρων θα με ρωτούσε πως όργωσα το κόκκινο χώμα πώς ξόδεψα τους σπόρους των ανθών που μου εμπιστεύτηκε; Άφησέ με να κλάψω στα γόνατά σου μες στην ευεργεσία του χαδιού σου.

" X " Αγάπη, Αγάπη,  δε μου'χες φέρει εμένα μήτ' ένα ψίχουλο φωτός για να δειπνήσω.  Νήστης γυμνός και αδάκρυτος  περιφερόμουν στα όρη  και τ' ανένδοτα μάτια μου στύλωνα  στους ουρανούς  γυρεύοντας την αμοιβή μου  απ' τη σιωπή και το τραγούδι.   Τα τρυφερά λυκόφωτα οι πράες καμπύλες των βουνών  και τα λαμπρά βράδια του θέρους με ρωτούσανε πού είσαι ω Αγάπη.  Μα εγώ δεν είχα τι ν' αποκριθώ  κι έφευγα σιωπηλός  ρίχνοντας χάμω τη μορφή μου  για να καλύψω την ταπείνωσή μου.  Οι ωχρές αυγές ακουμπούσαν στο περβάζι μου το διάφανο πηγούνι τους  κάρφωναν στο πλατύ μου μέτωπο  τα μεγάλα γαλάζια τους μάτια  και με κοιτούσαν με πικρία  ζητώντας ν' απολογηθώ.  Τι ν' απαντήσω, Αγάπη;   Και δρασκελούσα το κατώφλι  τίναζα τα κατάμαυρα μαλλιά μου μες στο φως  και τραγουδούσα πλατιά στους ανέμους  το τραγούδι του «αδέσμευτου».  Πεισμωμένος χλωμός κι ακατάδεχτος  κοιτούσα τον ...