Heliopetra

 "... Όλα τα ωραία πράγματα είναι αγάπη . Η αγάπη είναι δημιουργία, φαντασία, συναίσθημα, ελευθερία. Είναι όλα αυτά που θυσιάσαμε στη "λογική", στην οργάνωση και στην τεχνική... Είχες ποτέ τον καιρό να δεις, όχι με τον αμφιβληστροειδή του ματιού σου, αλλά με τα μάτια της ψυχής σου, μιαν ανθισμένη μυγδαλιά την αυγη, το σούρουπο, τη σιωπή της νύχτας; Ν' ακούσεις το στεναγμό της γέννας, την εκτίναξη των αρωμάτων; Ψάχνουμε τα μηνύματα στα βιβλία, στις αίθουσες των διαλέξεων. Κοίτα τη σκιά του καμένου δέντρου τώρα που ψήλωσε το φεγγάρι. Στοιχειό, ίσκιος κατακρεουργημένος, κάγκελα σφαγείου, όυτε οι κότες και στις πιο θερμές ώρες της μέρας δεν πάνε από κάτω του, και τα πουλιά κάνουν ένα μεγάλο κύκλο... Η αχλαδιά μισοκαμένη, άνθισε κατακαλόκαιρο. Όχι, δεν είναι "αποβολή", όπως λένε οι γεωπόνοι, αλλά αυτός ο ανυπότακτος έρωτας για τη ζωή. Η ανάγκη συν-κοινωνίας. Κάυλωσε... ... Ξέρεις, αλήθεια, τι είναι καυλός;" συνέχισε ο καλόγερος. "Ο βλαστός. Καυλώνω θα ...

     ... Καθόμαστε σ' ένα παγκάκι, στον κήπο του δημόσιου ψυχιατρείου, ο ήλιος στ' αριστερά της Ελευσίνας άρχισε να κατηφορίζει για το στέκι του... Το ψυχιατρείο είναι κοντά στην Ελευσίνα, κοντά στον τόπο όπου στην αρχαιότητα τελούνταν τα Ελευσίνια, τόπος κοινός... Άραγε απλή σύμπτωση ή να σημαίνει τι;... Τι ήταν άραγε τα Ελευσίνια, συνετισμός ή απελευθέρωση;... Τρέλα, γέννα του εαυτού σου, επώδυνη, κραυγαλέα, καταλυτική, εκρηκτική άνθιση της ατομικότητας, έγχρωμη επικοινωνία με μια πραγματικότητα πέρα σπό τον προσαρμομένο αμφιβληστροειδή του ματιού, ευοίωνη έλευση στην απόδραση, εκεί, στα άγνωστα, πέρα από τη γραμμή του μωβ ορίζοντα... Ελευσίνα, ευοίωνη και άπονη έλευση στο φως... Ψυχιατρείο, Προκρούστης, επιστροφή στο σκήνωμα, ο θάνατος. Ποιός είναι ο θάνατος και ποιά η ζωή ;... Άκου ντε που σου λέω- Ο Μανόλης απαγγέλλει.  <...>      Ποιά ζωή ρε Σαλονικιέ; Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ' ...

Αγάπη χθες βράδυ σε ψιθύρισα μόνο και μου ‘παν να τραγουδώ σιγότερα. ΔΕΘΗΚΑΜΕ ΑΠΑΝΩ στην κοσμοαγάπητη τούτη γη με αλλόφρονη λαχτάρα. Αυτό το καλοκαίρι θα μας αποτέφρωνε σα δυο χρυσά απερίσκεπτα έντομα. Το ξέραμε, κι όμως σιμώναμε στη φωτιά μ’ αγάπη, την αγγίζαμε και καίαμε τα φτερά μας. Μονάκριβο καλοκαίρι! Μέσα απ’ το βιβλίο του πάθους ξεχώρισαν τη διάπυρη αυτή σελίδα και τη χάρισαν σ’ εμάς. Θα τη γευόμασταν στάλα στάλα, αργά αργά, σαν αργό ηδονικό θάνατο. Τις νύχτες που ακινήτου σαν τα φύλλα, που η θάλασσα ληθαργούσε ξέπνοη εκεί κάτω στον κόρφο, μια ασύλληπτη έλξη μας έδενε σφιχτά πάνω στο χλιαρό χορτάρι, όπου οι μεθυσμένοι μας φθόγγοι, τ’ αναφιλητά μας, τα ηδονικά μας ξεφωνίσματα φτάναν ως το φεγγάρι. Ήταν έτσι σα να σταματούσε αιφνίδια η πορεία του κόσμου, σα να πάθαινε διάλειψη ο παλμός της ζωής. Η γυναίκα αυτή που ησύχασε σαν αποσταγμένο πουλί μες στην αγκαλιά μου, η γυναίκα αυτή η ελκυστική, και η –σαν αυταπάτη– γλυκιά, δεν ήταν οπτασία. Είναι η γυναίκα που πέρασε απ’ τις ανθρωπ...

Αχιλλέας Παράσχος, Το Φίλημα Είναι το φίλημα τροφή πυρίνη της καρδίας, στιγμή κλαπείσα της Εδέμ, αρχή αθανασίας. Είναι το μύρον της ζωής, η γλώσσα των αγγέλων, έρως εις δύο στόματα ευώδη ανατέλλων. Είναι το φίλημα θερμή πλημμύρα αισθημάτων, "Χριστός ανέστη της ψυχής", το άσμα των ασμάτων ΄ Της ήβης ψάλλον όνειρον, υμέναιος καρδίας άνευ στεφάνων και πομπών , πλην έμπλεον θρησκείας. Κ'είναι το φίλημα πνοή του πλάστου ζωογόνος, είναι το ρήμα του Χριστού, ευδαιμονίας στόνος. Καρδίας δίδυμος ακτίς εις χείλη μυροβόλα, αιωνιότητος στιγμή και βλάστησις καθ' όλα. Μ'έν φίλημα γεννώμεθα, μ'έν φίλημα γ εννώ μεν κ' εν φίλημα λαμβάνομεν οπόταν τελευτώμεν.

Οἱ μικροὶ γαλαξίες ___________________ Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου, ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει. Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους - Ἤσουν νερό, κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες. Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια, στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο. Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι: δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον κατοικοῦμε τὴ γῆ.  

 Fata Morgana Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό, που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν. Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως. Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός, που εναποθέτανε στα βάζα Καρχηδόνιοι. Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί, οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι, όπως μυρίζει αμπάρι σε παλίο σκαρί χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη. Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό. Κι ένα ποτάμι με ξεστή, λιωμένη πίσσα, άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό, ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ΄αγαπήσαν. Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός, δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη. Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη. Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά. Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι. Το επιχρίσμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά, μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει. Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφ...