Ποιήματα που αγαπώ: "Οι Αγάπες", Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)

 Οι Αγάπες


Θά ’ρθουν όλες μια μέρα, και γύρω μου

θα καθίσουν βαθιά λυπημένες.Φοβισμένα σπουργίτια τα μάτια τους,θα πετούνε στην κάμαρα μέσα.
Ωχρά χέρια θα σβήνουν στο σύθαμποκαι θανάσιμα χείλη θα τρέμουν.

«Αδελφέ» θα μου πουν «δέντρα φεύγουνεμες στη θύελλα, και πια δε μπορούμε,δεν ορίζουμε πια το ταξίδι μας. Ένα θάνατο πάρε και δώσε.Εμείς, κοίτα, στα πόδια σου αφήνουμε,συναγμένο από χρόνια, το δάκρυ.

»Τα χρυσά πού ’ναι τώρα φθινόπωρα,πού τα θεία καλοκαίρια στα δάση; Πού οι νυχτιές με τον άπειρον, έναστροουρανό, τα τραγούδια στο κύμα;Όταν πίσω και πέρα μακραίνανε,πού να επήγαν χωριά, πολιτείες;

»Οι θεοί μάς εγέλασαν, οι άνθρωποι, κι ήρθαμε όλες απόψε κοντά σου,γιατί πια την ελπίδα δεν άξιζετο σκληρό μας, αβέβαιο ταξίδι.Σα φιλί, σαν εκείνα που αλλάζαμε,ένα θάνατο πάρε και δώσε.»

 Θα τελειώσουν. Επάνω μου γέρνονταςθ’ απομείνουν βουβές, μυροφόρες.Ολοένα στην ήσυχη κάμαραθα βραδιάζει, και μήτε θα βλέπωτα μεγάλα σαν έκπληκτα μάτια τους
που γεμίζανε φως τη ζωή μου…

Κώστας Καρυωτάκης, Σκίτσο 


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ποιήματα που αγαπώ: "Fata Morgana" Νίκος Καββαδίας

Εικόνα
 Fata Morgana Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό, που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν. Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως. Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός, που εναποθέτανε στα βάζα Καρχηδόνιοι. Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί, οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι, όπως μυρίζει αμπάρι σε παλίο σκαρί χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη. Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό. Κι ένα ποτάμι με ξεστή, λιωμένη πίσσα, άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό, ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ΄αγαπήσαν. Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός, δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη. Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη. Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά. Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι. Το επιχρίσμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά, μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει. Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφ...
Διαβάστε περισσότερα

Απόσπασμα : "Χαμογέλα, Ρε... Τι Σου Ζητάνε;" Χρόνης Μίσσιος (Συζήτηση με τον Μανόλη στο ψυχιατρείο της Ελευσίνας)

Εικόνα
     ... Καθόμαστε σ' ένα παγκάκι, στον κήπο του δημόσιου ψυχιατρείου, ο ήλιος στ' αριστερά της Ελευσίνας άρχισε να κατηφορίζει για το στέκι του... Το ψυχιατρείο είναι κοντά στην Ελευσίνα, κοντά στον τόπο όπου στην αρχαιότητα τελούνταν τα Ελευσίνια, τόπος κοινός... Άραγε απλή σύμπτωση ή να σημαίνει τι;... Τι ήταν άραγε τα Ελευσίνια, συνετισμός ή απελευθέρωση;... Τρέλα, γέννα του εαυτού σου, επώδυνη, κραυγαλέα, καταλυτική, εκρηκτική άνθιση της ατομικότητας, έγχρωμη επικοινωνία με μια πραγματικότητα πέρα σπό τον προσαρμομένο αμφιβληστροειδή του ματιού, ευοίωνη έλευση στην απόδραση, εκεί, στα άγνωστα, πέρα από τη γραμμή του μωβ ορίζοντα... Ελευσίνα, ευοίωνη και άπονη έλευση στο φως... Ψυχιατρείο, Προκρούστης, επιστροφή στο σκήνωμα, ο θάνατος. Ποιός είναι ο θάνατος και ποιά η ζωή ;... Άκου ντε που σου λέω- Ο Μανόλης απαγγέλλει.  <...>      Ποιά ζωή ρε Σαλονικιέ; Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ' ...
Διαβάστε περισσότερα

Πωλ Ελυάρ "Των Αλγηδονών Πρωτεύουσα", Paul Eluard "Capitale de Douleur" (Απόσπασμα)

Εικόνα
Η φωνή σου, τα μάτια σου, τα χέρια σου, τα χείλη σου Οι σιωπές μας, τα λόγια μας, Το φως που φεύγει, το φως που έρχεται. Ένα χαμόγελο και για τους δυο μας. Θέλοντας να μάθω, είδα τη νύχτα να δημιουργεί τη μέρα Χωρίς να αλλάζουμε στην όψη. Ω, αγαπημένε καθενός και του καθενός αγαπημένε, Σιωπηλά το στόμα σου υποσχέθηκε να 'ναι ευτυχισμένο. Μακριά, πιο μακριά λέει το μίσος, Κοντά, πιο κοντά λέει ο έρωτας. Μ' ένα χάδι βγάινουμε από την παιδική μας ηλικία. Βλέπω όλο και καλύτερα την ανθρώπινη μορφή. Σαν διάλογο ερωτευμένων, η καρδιά έχει μόνο ένα στόμα. Τα πάντα στην τύχη,  Όλες οι λέξεις χωρίς σκέψη,  Τα συναισθήματα ακυβέρνητα, οι άντρες περιπλανιώνται στην πόλη. Το βλέμμα, ο λόγος... και το γεγονός, ότι... σ'αγαπώ. Όλα βρίσκονται σε κίνηση. Κ΄αρκεί να προχωρήσεις, για να ζήσεις. Να πας κοντά σε ό,τι αγαπάς. Πήγαινα προς ο μέρος σου, Πήγαινα ασταμάτητα, προς το φως. Αν χαμογελάσεις θα με κατακτήσεις καλύτερα. Οι ακτίδες από τα μπράτσα σου, έσκιζαν την ομίχλη.".
Διαβάστε περισσότερα